thereisnolifeit:

Bu ülkede haklı olan , doğruyu konuşan insanlar hep susturuldu.

Ama sen konuş Emine Ülker Tarhan.

yalnizsoprano:

filozoflarinpadisahi:

Ak Parti Reyhanlı’daki Suriyelileri başka şehirlere kaçırıyor. Halk tarafından hedef olduklarından mı, yoksa altında başka sebepler mi yatıyor bilmiyorum ama kaçırdıkları yerlerde bir olay olursa eğer ciddi anlamda bu milletin sabrı taşar, sivil bir hareket başlar. Kaçırılan kişilerin ise El Nusra üyesi olduğu tahmin ediliyor. Eğer doğruysa farklı şehirlere kaçırdıkları bu kişiler terörist!

Kaçırılma saatleri: gece 03:00

Kaçırdıkları yerlere bakın; Mersin ve İzmir

Şimdi asıl sorular; şehirde 40bin kadar Suriyeli olduğu varsayılıyor, hepsini kaçıracaklar mı?

40bin kişinin hepsini kaçıracaklarsa(ki bunu yapmazlar adım gibi biliyorum), kaçırdıkları kişilerin diğerlerinden ne ayrıcalığı, ne özellikleri var?

Kaçırdıkları kişilerin yerlerini nasıl bu kadar iyi biliyorlardı ki, gidip bizzat evinden alıyorlar.

Şehirdeki bütün Suriyelilerin hepsinin evlerini bu şekilde biliyorlar mı, yoksa bu kişilere dair özel bir bilgi mi var?

Kaçırdıkları kişiler gerçekten El Nusra’dan kişiler ise, bunlar terörist demek. Bu teröristleri başka şehirlere götürme amaçları nedir?

Uyumaya devam.Bugün senin şehrinde,yarın benim şehrimde olacaklar.O zamanda bi haber gezebilecek misiniz bakalım ! Çünkü kimse ,gerçek bir acı yaşamadan bir başkasının acısını anlayamaz ! Lanet olsun uyuyanlara lanet olsun uyutanlara !

yinegelsenyineseverim:

Mustafa Yavuz 16 yaşında. Patlamayı duyar duymaz belediyenin oraya ok gibi fırlamış. Yerde yatan bir kadını kaldırmak istemiş. Gördüğü manzarayla koşmaya başlamış “Kusarak koştum. Kustum kustum… Geri döndüm. Sonra üç kişi çıkardım abla.”
Salih Taş, RTÜK’ün yayın yasağına çıldırmış durumda. “Neyi saklamaya çalışıyorlar” diye avazı çıktığı kadar bağırıyor: “Amcamın oğlunu dünden beri bulamadım. Bir parçasına razıyım. İzin vermiyorlar girip arayayım. Boyun damarları şişmiş Salih’in; gözler kıpkırmızı. “Reyhanlı’daki herkes İnneci Memoş diye bilirdi onu” diye ağlıyor.
Köşedeki GSM mağazasının vitrini tuzla buz olmuş, içi de yağmalanmış. Kemal’in ürpertici hikâyesi ise mağazanın önünde duran kömürleşmiş motosiklete dair: “Yetişemedim. Montumla söndürmeye çalıştım. Ama sadece ayak kemiklerini toplayabildim. Kim mi? Bilmiyorum. Dünden beri üç kere yıkandım. Hâlâ yanık kokuyorum.”
Mustafa, Salih ve Kemal her üçünün ortak cümlesi neydi biliyor musunuz: Dünden beri anlatıyoruz, yazmadılar, göstermediler. Sen de yazamazsın.
Kelimelerin kifayetsiz kaldığı bu hikâyeler nasıl yazılmaz dedim içimden.
Çiğdem TOKER
REYHANLI